Online vriendschap

Xavier Taveirne is mijn vriend. Per ongeluk. Want ik ken Xavier Taveirne alleen van de tv. Het mag geen bodem heten. Of toch niet voor vriendschap. Ik was hem gewoon aan het beloeren. Lurken heet het. Alleen maar kijken zonder iets te zeggen. Foto’s, mopjes en bijzondere engagementen schoven onder mijn duim voorbij, allemaal van Xavier Taveirne. Een kwartier later was hij mijn vriend. Ik heb geen dikke vingers, maar sommige vriendschapsknopjes zijn toch te groot. Hup! Verzoek weg. Gêne in de plaats. 

Nochtans neem ik het zelf niet zo nauw met online vriendschappen. Dat de aanvrager geen anti-vaxxer is volstaat meestal om het verzoek te aanvaarden. Ik houd niet van militante mensen. Daarnaast mag je niet te lelijk zijn. Het valt me trouwens op hoe mijn aanvragers alsmaar lelijker worden. Geen hoe het komt. Ben ik er door de jaren heen misschien laagdrempeliger gaan uitzien? 

Soms twijfel ik geen seconde. Een directeur van een exportbedrijf in ananas meldde zich aan. Hij wilde vrienden worden. Terwijl hij op de foto met zijn koloniale kop in een ziekbed lag. Ik leek zijn laatste wens wel, een soort van braadworst met puree en bruine saus. Ik vond het geen compliment. En dat hij André heette hielp ook niet. Wij werden geen vrienden. Waarschijnlijk is hij intussen dood.

Een tijd geleden was ik betrokken in een korte sessie met een -hoe zal ik hem omschrijven. Hubert. Ach. Laat ik maar direct overgaan tot de dialoog. 

-Mag ik je een vreemde vraag stellen?

-Ja.

-Wil je met me cammen?

-Nee.

Niemand, knoop het in uw oren, zal ooit mooi genoeg zijn om met mij te cammen. Zelfs met de Spondeligger heb ik nooit gecamd. Lang geleden ben ik in mijn Ford Fiesta naar zijn onderkomen gereden. Daar kreeg ik ossobuco en tequila. Daarna rookte ik een sigaar en gaf ik over in zijn bed. ‘s Morgens checkte ik mijn blote billen. Goddank voelde ik niks speciaals. De Spondeligger vond het charmant. Zo zijn er niet veel mensen. Dat volstond. Online houd ik het bij schriftelijke correspondenties. 

Maar goed, het ging over Xavier Taveirne, die nu mijn vriend is. Ik stuurde hem een bericht met Pardon, want ik had het zo niet bedoeld. Bovendien was het een feestdag en geeneens acht uur ‘s morgens. Mijn onderkoelde reputatie stond op springen. Xavier Taveirne ging verkeerde dingen over mij denken. Hij antwoordde met U! Als u het ongemakkelijk vindt, mag u mij gerust terug weghalen. Het bracht weinig soelaas. Ook de smiley niet. 

Gelukkig was ik de schaamte na drie minuten vergeten. Tenslotte  ging het niet om de nieuwe vriendin van een oud lief. Want ook zij is mijn vriendin. Gewoon omdat ik op een ochtend naar haar dikke borsten aan het kijken was. Bovendien wilde ik per sé weten wie de nieuwe profielfoto allemaal leuk had gevonden. Wijlen mijn schoonmoeder! Het mens van de legendarische stroganoff! Ik verloor mezelf in herinneringen en toen moet ik de vriendschapsknop hebben aangetikt. Binnen het kwartier waren we vrienden. De bodem heb ik toen geraakt. Dan is Xavier Taveirne -geluk bij een ongeluk- toch een betere vriend. 

An Olaerts