Chery

Laten we haar Chery noemen. Want officieel mag ze niet heten. Chery bestaat alleen in de statistieken, omdat er nog Chery’s zijn. Chery is twaalf. Soms heeft ze een vriendje. Soms niet. Soms wou ze dat ze niet bestond. 

Chery woont in een instelling. In het weekend neemt ze de bus naar de caravan van haar vader. Ze maakt er TikTok-filmpjes. Dan danst ze bij de brievenbus, een huisje met een gleuf. Wat een echte thuis is, weet Chery niet.

Chery werd geboren met een mooi gezichtje. Ze had alles, tien vingertjes, tien teentjes en zachte krulhaartjes. Het hielp niet. Chery droeg een vies roze pyjamaatje. Haar luier was vuil. Haar krulletjes werden niet gekamd. 

Cheryl lag vaak in haar bedje. Of op een hondendeken in de studio van haar moeder. Niemand koesterde haar. Haar moeder wist niet hoe. Chery hield op met huilen. Het was een lief baby’tje. Ze kneep haar rechtervuistje dicht en leerde te slapen zonder liedjes.

Ze was even klein als bang. In haar hoofdje was maar plaats voor één ding: Help. Inmiddels loopt ze over van de gedachten. Ze weet intussen veel meer dan moet, bijvoorbeeld hoe snel je alles kwijt bent: een stapelbed, een hondje, je vertrouwen. 

Chery is vergeten in hoeveel huizen ze heeft gewoond. Eén van haar stiefmoeders heeft twee kersjes laten tatoeëren op haar kuit. Speciaal. Maar het is lang geleden. Chery is twaalf. Als ze boos is schopt ze. Waarom zou ze geloven in liefde? Wat heeft liefde haar ooit laten zien? 

Vraag is hoe het met Chery zal aflopen. Zal ze ooit een kerstboom kopen? Heeft ze verstand van gezelligheid? Wordt ze een gelukkig mens? En nog belangrijker: Zal Chery later een lieve mama zijn? Kan ze een goede vader herkennen? Of gaat ze het verknoeien zoals haar moeder en haar moeder en haar moeder.

Wat wel zeker is, is dat Chery de schuld zal krijgen. Want een klein meisje met zachte krulletjes dat een volwassen vrouw wordt krijgt onderweg alle verantwoordelijkheid in de schoot geworpen. Vooral als Chery over vijf jaar 90 kilo weegt en heel langzaam een stille MaxiCosi door het park duwt. 

Sommige mensen zouden geen kinderen mogen krijgen, wordt er dan geroepen. Het is heel simpel. Chery moet een spiraaltje. Ze is tenslotte al twaalf. Of we moeten haar leren om alleen vriendjes te kiezen met een vasectomie. 

Goddank is het niet dringend. Chery is nog lang geen mama. Ze heet trouwens helemaal niet Chery. Maar ze is wel de kers op de taart van een politiek die er niet in slaagt om kinderen te koesteren.