Ongeschikt mens

Punkie heeft het slecht getroffen. Hij houdt van voetbal. Mij interesseert het niet. Ongeschikt mens ben ik. Je moet ons in de auto zien zitten, drie keer per week, onderweg naar de groene tapis-plain. Een knieval is het, de zoveelste vermomming van liefde. Sta ik aan dat veld, met een plaksnor van betrokkenheid. Heel soms houd ik het drie kwartier vol. Zo traag dat ze zijn! Ik kijk weliswaar nooit naar voetbal op tv, maar ik zie toch het verschil. Het gaat niet vooruit. De meeste passen komen nergens aan. En soms is het 17-2. Wat kan je dan nog roepen?

Ik mag dan geen kennis van zaken hebben, emoties heb ik wel. Het wil zeggen dat ik me opwind over ellende en me verlies in vreugde. Ook zonder bijpassend jargon. FC Schorremorrie, godmiljaar! Komaan! Waar is de goal? Daar is de goal! Wat is me dat nu! Met de voeten vooruit of wat? En dat met die stekelschoenen. Hoera! Hoera! Hoe! Die penalty’s tellen niet mee? De penalty’s op het einde van de match zijn pro forma, zo blijkt. Zo doen ze dat bij de U8. Iedere ploeg mag vijf keer trappen. Niemand vertelt mij ook wat. Gelukkig is er een vader die me af en toe wat diets maakt. Ik heb een vriend op het voetbal!

“Het is deklat”, zei hij, “niet daklat.” Daarna durfde ik hem ook schoorvoetend te vragen wat kappen wil zeggen en of de man met de dikke buik in het gele bloesje echt de scheidsrechter was. “Ja”, antwoordde hij. Weer iets dat anders is dan op tv, het postuur van de ref. Ik leer bij! Inmiddels weet ik ook dat de stekels onder die stekelschoenen eigenlijk noppen zijn. Ze maken een mooi geluid, vind ik, of toch op straatstenen. Je moet Punkie zien lopen op die Nike-Superfly-weet-ik-veel-wats. “Doe het nog eens”, zeg ik. “Wandel nog eens heen en terug!” Klik, klak, klik, klak, op die dunne beentjes. Dan geniet ik. Punkie heeft pech met zijn supporter. Zij heeft geen verstand van de essentie.

“Panna”, riep Punkie een keer. Mijn eerste reactie was: Tiens, Panna? Is dat geen Italiaans merk van kant-en-klare bechamel? Dat moet waarschijnlijk Panda zijn! Ik heb Punkie onmiddellijk verbeterd. Taal is tenslotte helemaal mijn ding. Sindsdien roept Punkie Panda. Nochtans is het echt Panna, zonder d. Het is Surinaams voor Poortje. Een panna is een beweging waarbij je de bal door de benen van een tegenspeler schopt. Honderd keer heb ik intussen al gezegd dat het Panna is, maar er is geen lievemoederen meer aan. Het kwaad is geschied. Nog even Punkie beseft hoe ongeschikt ik ben.

Aan mij moet hij niks vragen over voetbal. Ik ken de mensen niet, ik ken de regels niet. Zolang KRC Genk maar wint, al kan ik geen enkele speler uit de ploeg opnoemen. Erger nog, toen Genk een nieuwe sponsor kreeg, was ik bijzonder verwonderd over het aantal Bruno’s in de groep. Gelukkig voor Punkie heb ik het stil gehouden. En gelukkig voor Punkie hou ik wel van muurtje trap. We gaan geregeld naar het park om ballen te knallen. “Ik ben Courtois en jij bent Gornaldo”, zegt Punkie dan. Gornaldo! Misschien is het toch al een manier is om te zeggen: “Ongeschikt mens ben jij.”

An Olaerts