Vredesduif

Vrede op aarde aan alle mensen van goede wil. Ik wens het ons voor eeuwig toe. Maar het gaat er niet van komen. Zeker niet zolang we aan die duif blijven vasthouden. Het eindeloze vertrouwen van de wereld in de vredesduif, kunnen we dat alstublieft afschaffen! Niet alleen gaat het slecht met de vrede in de wereld, duiven zijn ook stomme beesten. Ze hebben een nest in de liguster van de buren, al jaren. Nooit komen er kleine duifjes van.

Laatst trof ik Punkie in de zetel aan, met een duivenei in zijn handen. Wat ben je aan het doen, vroeg ik. Ik ga een ei uitbroeden, zei hij. Later die avond had ik het ei zelf vast, beloofd om het ook na bedtijd warm te houden. Straks hebben we zelf een duif, riep Punkie naar beneden, terwijl het op tv alsmaar over de vredesmissie in Oekraïne ging. Wat was dat voor een tafereel? Alles kapot in Kiev en ik met de dooier van een vrede op schoot. Wie bouwt nu ook een nest zo laag dat Punkie er op een stoel met zijn arm bij kan! En de dikke kater van twee huizen verder! En de eksters en de gaaien uit het park!

Iedereen weet waar de duif zit. Enfin, meestal zit ze er niet. Bovendien is een duivennest is geen proeve van kunnen. Iemand heeft me eens uitgelegd dat het komt omdat duiven eigenlijk in rotsen broeden. Maar dat is toch een onnozele smoes? Als je geen rots vindt, leg dan ook geen ei! We hadden hier ooit eens een duo dat een tak aansleepte om in ons afvoerputje te leggen. Nog minder dan een goed idee was het een geschikte kinderkamer, zelfs niet voor lelijke duivenjongen. Blauwe doorhangende kopjes hebben ze, natte, gele haren erop.

Waarom moesten wij -van alle dieren op aarde- precies de duif bombarderen om onze vredelievende aard te symboliseren! Het laat fledders vallen op tuinmeubelen. Het vliegt door de stad met een malle kraag van oud brood. Het hobbelt rond op knobbelpootjes en vieze stompjes. Het is de aanjager van vensterbanken met stekels en vogelpinnen. En het is lekker in bouillon. Ik eet graag duif. Probeer zo maar eens te geloven in vrede op aarde.

Met duiven is het altijd wat. Iedere zaterdagochtend zitten ze cloaca’s te drukken op de schutting. Moet ik Punkie weer wijsmaken dat het zeker duiven van het circus zijn. Het zijn net acrobaten, zo vaak dat ze oefenen om op elkaar te zitten. En dan die vieze roekoe’s er nog bij. Ordinair uit de keel. Alleen als een doffer de dikke kont naar de buren draait, voel ik het begin van een klein plezier. Omdat de drek dan aan de andere kant naar beneden druipt. Nee, met vrede heeft het niks te maken. En voor duiven heb ik geen eerbied. 

Misschien is de vredesduif wel opzettelijk een vredesduif. Tenslotte wisten ze duizenden jaren geleden natuurlijk ook al dat we niet echt een barmhartige soort zijn. Aansluitend bij onze aard, geeft een duif weinig blijk van ambitie. Heerlijk eerlijk is de vredesduif. Ze kan het niet, maar ze doet het toch, vastgeplakt op het asfalt, nog zwaaien met de handjes. Oeps, dat klinkt onbedoeld bitter. Want ik wens het ons graag toe: Vrede op aarde voor alle mensen aan goede wil. Ik moest eraan denken omdat ik een kraai op het dak zag zitten, met een pluisje in zijn bek!

Uit: De Standaard Magazine